Porzucenie pracy to sytuacja, w której pracownik przestaje przychodzić do pracy i nie podaje przyczyny nieobecności, choć formalnie nadal pozostaje w stosunku pracy. Kodeks pracy nie przewiduje dziś takiego trybu zakończenia zatrudnienia. Jego art. 30 § 1 wymienia cztery sposoby rozwiązania umowy i porzucenia wśród nich nie ma (art. 30 § 1 KP, Dz.U. 2025 poz. 277). Oznacza to, że umowa trwa tak długo, aż pracodawca sam ją rozwiąże, a do tego czasu ciążą na nim obowiązki płacowe, ubezpieczeniowe i dokumentacyjne. Poniżej opisujemy, od którego dnia nieobecność jest nieusprawiedliwiona i ile czasu firma ma na zwolnienie dyscyplinarne. Wyjaśniamy też, jak doręczyć oświadczenie osobie, która nie odbiera poczty, i jakie rozliczenia trzeba zamknąć po ustaniu zatrudnienia.
Najważniejsze w skrócie:
- Porzucenie pracy samo nie kończy umowy. Pracodawca musi złożyć oświadczenie o rozwiązaniu umowy, najczęściej bez wypowiedzenia z winy pracownika na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 KP.
- Pracownik ma obowiązek zawiadomić pracodawcę o przyczynie nieobecności najpóźniej w drugim dniu jej trwania (§ 2 ust. 2 rozporządzenia z 15 maja 1996 r.).
- Na rozwiązanie umowy w trybie dyscyplinarnym pracodawca ma 1 miesiąc od uzyskania wiadomości o przyczynie (art. 52 § 2 KP), a oświadczenie musi mieć formę pisemną, zawierać przyczynę i pouczenie o odwołaniu do sądu.
- Po ustaniu stosunku pracy pracodawca wydaje świadectwo pracy, a jeśli to niemożliwe, wysyła je w ciągu kolejnych 7 dni. Za niewydanie świadectwa grozi grzywna od 1000 do 30 000 zł (art. 97 § 1 i art. 282 § 1 pkt 3 KP).
- Osoba zwolniona dyscyplinarnie z własnej winy traci prawo do zasiłku dla bezrobotnych nabyte na podstawie tego zatrudnienia (art. 219 ust. 1 pkt 2 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia).
Czym jest porzucenie pracy w świetle Kodeksu pracy?
Kodeks pracy przewiduje cztery tryby rozwiązania umowy o pracę: porozumienie stron, wypowiedzenie, rozwiązanie bez wypowiedzenia oraz upływ czasu, na który umowę zawarto (art. 30 § 1 KP). Porzucenie pracy nie jest żadnym z nich, dlatego w praktyce kadrowej oznacza po prostu długotrwałą, nieusprawiedliwioną nieobecność, z którą pracodawca musi coś zrobić. Dawny przepis regulujący porzucenie pracy (art. 65 KP) jest uchylony, a w obecnym tekście jednolitym figuruje wyłącznie jako „uchylony”.
Skutek jest taki, że umowa pracownika, który zniknął, formalnie trwa. Pracownik nie nabywa wprawdzie prawa do wynagrodzenia za dni, w których nie pracował, ale nadal figuruje w ewidencji, w zgłoszeniach do ZUS i w planie urlopów. Firma, która nie złoży oświadczenia o rozwiązaniu umowy, może po kilku miesiącach odkryć, że wciąż wykazuje w deklaracjach osobę, której nikt nie widział od wiosny. Sądy pracy od lat kwalifikują taką nieobecność jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych. To otwiera drogę do rozwiązania umowy z art. 52 § 1 pkt 1 KP (Prawo.pl, porzucenie pracy).
Od którego dnia nieobecność jest nieusprawiedliwiona?
Pracownik musi zawiadomić pracodawcę o przyczynie nieobecności i jej przewidywanym czasie najpóźniej w drugim dniu nieobecności (§ 2 ust. 2 rozporządzenia MPiPS z 15 maja 1996 r., Dz.U. 2014 poz. 1632). Jeśli regulamin pracy nie określa sposobu zawiadomienia, pracownik może to zrobić osobiście, przez inną osobę, telefonicznie, innym środkiem łączności albo pocztą. Przy wysyłce pocztowej liczy się data stempla. Spóźnienie usprawiedliwiają jedynie szczególne okoliczności, takie jak obłożna choroba połączona z brakiem domowników albo inne zdarzenie losowe (§ 2 ust. 3 rozporządzenia).
Brak kontaktu w pierwszych dwóch dniach nie przesądza jeszcze o porzuceniu. Pracownik mógł trafić do szpitala, a zwolnienie lekarskie mogło zostać wystawione elektronicznie i pojawi się na profilu płatnika na PUE ZUS z opóźnieniem. Zanim kadry uznają nieobecność za nieusprawiedliwioną, warto więc sprawdzić e-ZLA, skrzynkę pocztową firmy i telefon przełożonego. Poniższa tabela pokazuje typowy przebieg pierwszego tygodnia.
| Dzień nieobecności | Co robi pracodawca | Podstawa |
|---|---|---|
| 1. dzień | Odnotowuje nieobecność w ewidencji czasu pracy, próbuje kontaktu telefonicznego i mailowego | art. 149 KP (ewidencja) |
| 2. dzień | Upływa termin na zawiadomienie; sprawdza e-ZLA na PUE ZUS | § 2 ust. 2 rozporządzenia |
| 3.–5. dzień | Wysyła listem poleconym wezwanie do usprawiedliwienia nieobecności lub stawienia się w pracy | praktyka, dowód staranności |
| po upływie terminu z wezwania | Ustala, czy nieobecność jest nieusprawiedliwiona, i podejmuje decyzję o trybie rozwiązania umowy | art. 52 § 1 pkt 1 i § 2 KP |
Jak udokumentować próby kontaktu z nieobecnym pracownikiem?
Pracownik ma 21 dni od doręczenia oświadczenia na odwołanie do sądu pracy (art. 264 § 2 KP). W procesie to pracodawca musi wykazać, że nieobecność była nieusprawiedliwiona i zawiniona. Dlatego każdą próbę kontaktu trzeba zostawić w aktach w formie, którą da się później pokazać sędziemu. Notatka „dzwoniliśmy kilka razy” ma znacznie mniejszą wartość niż wydruk historii połączeń z datami.
Co powinno trafić do dokumentacji?
- wydruk z ewidencji czasu pracy z oznaczeniem dni nieobecności nieusprawiedliwionej,
- historia połączeń i wiadomości wysłanych na telefon i adres e-mail wskazany przez pracownika,
- kopia pisemnego wezwania do usprawiedliwienia nieobecności z potwierdzeniem nadania listu poleconego,
- notatka przełożonego, kiedy i jak dowiedział się o nieobecności, bo od tej daty liczy się termin na zwolnienie,
- wynik sprawdzenia, czy na profilu płatnika nie pojawiło się zwolnienie lekarskie.
Wezwanie warto wysłać na adres do korespondencji, który pracownik podał w kwestionariuszu osobowym. W treści wystarczy wskazać dni nieobecności, przypomnieć o obowiązku jej usprawiedliwienia i wyznaczyć termin, na przykład 3 dni od doręczenia. Pismo nie jest wymagane przez przepisy, ale pokazuje, że pracodawca dał pracownikowi szansę na wyjaśnienie, zanim sięgnął po najsurowszy tryb.
Ile czasu ma pracodawca na zwolnienie dyscyplinarne?
Rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia z winy pracownika nie może nastąpić po upływie 1 miesiąca od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy (art. 52 § 2 KP). Przy porzuceniu pracy pojawia się pytanie, od którego dnia ten miesiąc liczyć, skoro nieobecność trwa każdego kolejnego dnia. Sąd Najwyższy w postanowieniu z 15 stycznia 2026 r. potwierdził, że długotrwała nieusprawiedliwiona nieobecność jest naruszeniem o charakterze ciągłym. Termin miesięczny biegnie wtedy od ostatniego zdarzenia składającego się na to naruszenie (SN, I PSK 10/26; omówienie: Rzeczpospolita).
Wcześniejsze orzecznictwo przyjmowało też, że termin rusza dopiero po sprawdzeniu przez pracodawcę uzyskanej wiadomości (wyrok SN z 13 listopada 1997 r., I PKN 348/97, cytowany przez Prawo.pl). Ta linia orzecznicza chroni pracodawcę, który przez tydzień wyjaśniał, czy pracownik nie leży w szpitalu. Nie warto jednak testować jej granic. Bezpieczna praktyka polega na złożeniu oświadczenia w ciągu miesiąca od dnia, w którym upłynął termin z wezwania do usprawiedliwienia nieobecności.
Konsultacja ze związkiem zawodowym i ochrona szczególna
Jeśli pracownika reprezentuje zakładowa organizacja związkowa, pracodawca zawiadamia ją o przyczynie rozwiązania umowy, a związek może zgłosić zastrzeżenia najpóźniej w ciągu 3 dni (art. 52 § 3 KP). Opinia nie wiąże pracodawcy, ale jej pominięcie jest naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów. Inaczej jest przy pracownicy w ciąży lub osobie na urlopie macierzyńskim, ojcowskim albo rodzicielskim. Tu art. 177 § 1 KP wymaga zgody związku, a nie tylko opinii, więc bez niej zwolnienie dyscyplinarne jest niedopuszczalne.
Co musi zawierać oświadczenie o rozwiązaniu umowy?
Kodeks pracy stawia oświadczeniu pracodawcy trzy wymagania formalne: forma pisemna, wskazanie przyczyny i pouczenie o prawie odwołania do sądu pracy (art. 30 § 3–5 KP). Przyczyna musi być konkretna i sprawdzalna, więc sformułowanie „porzucenie pracy” bez dat jest zbyt ogólne. Lepiej opisać, w jakich dniach pracownik nie stawił się w pracy, że nie zawiadomił o przyczynie nieobecności i że nie odpowiedział na wezwanie z określonego dnia.
| Element oświadczenia | Przykład | Podstawa |
|---|---|---|
| Tryb rozwiązania | „rozwiązuję umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika” | art. 30 § 1 pkt 3 w zw. z art. 52 § 1 pkt 1 KP |
| Przyczyna | nieusprawiedliwiona nieobecność w dniach 3–21 listopada 2026 r., brak zawiadomienia o przyczynie, brak odpowiedzi na wezwanie z 6 listopada | art. 30 § 4 KP |
| Pouczenie | prawo wniesienia odwołania do sądu pracy w ciągu 21 dni od doręczenia | art. 30 § 5 i art. 264 § 2 KP |
| Podpis | osoba uprawniona do reprezentowania pracodawcy w sprawach pracowniczych | art. 31 KP |
Gdy pracodawca przegapi termin miesięczny, nadal może zakończyć zatrudnienie, tyle że w zwykłym trybie wypowiedzenia z zachowaniem okresu wypowiedzenia. Przyczyną wypowiedzenia umowy na czas nieokreślony lub określony może być ta sama nieobecność. Więcej o tym trybie piszemy w tekście o wypowiedzeniu umowy o pracę, a różnice między obiema ścieżkami opisuje wpis o zwolnieniu dyscyplinarnym.
Jak doręczyć oświadczenie pracownikowi, który nie odbiera poczty?
Oświadczenie woli jest złożone z chwilą, gdy doszło do adresata tak, że mógł zapoznać się z jego treścią (art. 61 KC w zw. z art. 300 KP). Pracownik, który porzucił pracę, zwykle nie odbiera też listów. Pracodawca polega więc na tzw. fikcji doręczenia. Przesyłkę poleconą, której adresat nie podjął mimo dwukrotnego awizowania, uznaje się za doręczoną 14. dnia od pierwszej próby doręczenia (Infor.pl).
Ten dzień jest jednocześnie datą rozwiązania umowy, którą kadry wpisują do świadectwa pracy i do zgłoszenia wyrejestrowania. Dlatego zwrotną kopertę z adnotacją poczty trzeba zachować w aktach osobowych w nienaruszonym stanie. Co zrobić, gdy pracownik wyprowadził się bez podania nowego adresu? Pracodawca wysyła oświadczenie na ostatni znany adres z akt, bo to pracownik odpowiada za aktualność danych kontaktowych, a ryzyko nieodebrania listu z tego adresu obciąża jego.
Czy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia i ekwiwalentu za urlop?
Wynagrodzenie przysługuje wyłącznie za pracę wykonaną, a za czas jej niewykonywania tylko wtedy, gdy przepisy prawa pracy tak stanowią (art. 80 KP). Za dni nieobecności nieusprawiedliwionej pracownikowi nie należy się więc nic, ale za dni przepracowane przed zniknięciem wypłata jest obowiązkowa. Kadry rozliczają ją według zasad dla wynagrodzenia za niepełny miesiąc pracy i wypłacają w zwykłym terminie, najpóźniej do 10. dnia następnego miesiąca (art. 85 § 2 KP).
Zwolnienie dyscyplinarne nie odbiera też prawa do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Art. 171 § 1 KP przyznaje ekwiwalent w każdym przypadku rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy i nie uzależnia go od trybu ani od winy pracownika. Urlop liczy się proporcjonalnie do okresu zatrudnienia w danym roku kalendarzowym, a sposób obliczenia opisaliśmy w tekście o ekwiwalencie za urlop. Jeśli pracownik nie podał numeru rachunku albo rachunek został zamknięty, pracodawca przekazuje należność przekazem pocztowym na ostatni znany adres i zachowuje dowód nadania w dokumentacji płacowej.
Jakie terminy obowiązują przy świadectwie pracy i wyrejestrowaniu z ZUS?
Świadectwo pracy pracodawca wydaje w dniu ustania stosunku pracy. Jeśli z przyczyn obiektywnych nie jest to możliwe, ma 7 dni na wysłanie go pocztą albo doręczenie w inny sposób (art. 97 § 1 KP). Nieobecność pracownika jest typową przyczyną obiektywną, ale nie zwalnia z wysłania dokumentu. Kto wbrew obowiązkowi nie wyda świadectwa w terminie, podlega grzywnie od 1000 do 30 000 zł (art. 282 § 1 pkt 3 KP).
| Obowiązek | Termin | Podstawa |
|---|---|---|
| Oświadczenie o rozwiązaniu umowy w trybie art. 52 | 1 miesiąc od uzyskania wiadomości o przyczynie | art. 52 § 2 KP |
| Opinia związku zawodowego | do 3 dni od zawiadomienia związku | art. 52 § 3 KP |
| Świadectwo pracy | w dniu ustania stosunku pracy albo wysyłka w ciągu kolejnych 7 dni | art. 97 § 1 KP |
| Wyrejestrowanie z ubezpieczeń (ZUS ZWUA) | 7 dni od ustania tytułu do ubezpieczeń | art. 36 ust. 11 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych |
| Wypłata wynagrodzenia i ekwiwalentu | w terminie wypłaty, najpóźniej do 10. dnia następnego miesiąca | art. 85 § 2 KP |
| Odwołanie pracownika do sądu pracy | 21 dni od doręczenia oświadczenia | art. 264 § 2 KP |
W świadectwie pracy wpisuje się tryb rozwiązania umowy, czyli art. 30 § 1 pkt 3 w związku z art. 52 § 1 pkt 1 KP. Przyczyn, które do niego doprowadziły, się nie opisuje. Wydania świadectwa nie wolno też uzależniać od rozliczenia się pracownika z pracodawcą, na przykład od zwrotu laptopa czy kluczy (art. 97 § 13 KP). Wyrejestrowanie pracownika z ubezpieczeń następuje na formularzu ZUS ZWUA, w którym jako datę wyrejestrowania podaje się dzień następujący po dniu ustania stosunku pracy (ZUS, poradnik dla płatników). Szczegóły dotyczące samego dokumentu opisuje wpis o świadectwie pracy.
Czy pracodawca może żądać odszkodowania od pracownika, który porzucił pracę?
Kodeks pracy daje pracodawcy ryczałtowe odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia tylko w jednym przypadku: gdy pracownik bezpodstawnie rozwiązał umowę na podstawie art. 55 § 11 KP (art. 611 i 612 KP). Pracownik, który po prostu przestał przychodzić, nie złożył żadnego oświadczenia, więc ten przepis go nie obejmuje. Pracodawcy próbują czasem powoływać się na niego w sporach o porzucenie pracy, jednak sądy oddalają takie powództwa, gdy nie było oświadczenia z art. 55 § 11 (Infor.pl). Sam tryb oświadczenia składanego przez pracownika omawiamy w tekście o rozwiązaniu umowy bez wypowiedzenia przez pracownika.
Pozostaje odpowiedzialność materialna na zasadach ogólnych. Pracownik, który z własnej winy wyrządził szkodę, odpowiada do wysokości rzeczywistej straty, najwyżej do trzykrotności miesięcznego wynagrodzenia (art. 114, 115 i 119 KP). Przy szkodzie wyrządzonej umyślnie odpowiada w pełnej wysokości (art. 122 KP). Problem polega na tym, że pracodawca musi wykazać zarówno winę, jak i wysokość szkody (art. 116 KP). Przy winie nieumyślnej odpowiedzialność obejmuje tylko rzeczywistą stratę, więc utracony zysk z niezrealizowanego zlecenia pozostaje poza nią. Takie roszczenie ma sens wtedy, gdy firma poniosła konkretny, udokumentowany wydatek, na przykład zapłaciła kontrahentowi karę umowną za niewykonane przez pracownika zadanie.
Jakie konsekwencje ponosi pracownik po zwolnieniu dyscyplinarnym?
Od 1 czerwca 2025 r. zasiłek dla bezrobotnych nie przysługuje osobie, która z własnej winy spowodowała rozwiązanie ostatniego stosunku pracy bez wypowiedzenia (art. 219 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia, Dz.U. 2025 poz. 620). Wcześniejsza ustawa o promocji zatrudnienia przewidywała w takiej sytuacji jedynie przesunięcie wypłaty zasiłku o 180 dni od rejestracji (Zielona Linia, stan prawny z 2024 r.). Nowy przepis nie działa tylko wtedy, gdy ostatni stosunek pracy nie stanowi podstawy nabycia prawa do zasiłku (art. 219 ust. 2). Urzędy już odmawiają świadczenia na tej podstawie, co potwierdził WSA w Gdańsku w sprawie III SA/Gd 34/26.
Druga konsekwencja to wpis trybu rozwiązania w świadectwie pracy, który kolejny pracodawca zobaczy przy rekrutacji. Pracownik może zakwestionować sam tryb rozwiązania umowy, wnosząc odwołanie do sądu pracy. Jeśli sąd uzna, że rozwiązanie umowy naruszało przepisy, pracodawca musi poprawić świadectwo i wpisać, że umowa została rozwiązana za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę (art. 97 § 3 KP).
Co zrobić, gdy pracownik wraca po kilku dniach?
Gdy pracownik wraca po krótkiej nieobecności, pracodawca może nałożyć na niego karę pieniężną do wysokości jednodniowego wynagrodzenia za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności. Łącznie kary nie mogą przekroczyć jednej dziesiątej wynagrodzenia do wypłaty po potrąceniach (art. 108 § 2 i 3 KP). Kara porządkowa jest rozwiązaniem łagodniejszym niż dyscyplinarka i pasuje do sytuacji, w której pracownik ma wiarygodne wytłumaczenie, ale zawiadomił o nieobecności za późno. Wtedy w grę wchodzi kara upomnienia albo nagany za nieprzestrzeganie sposobu usprawiedliwiania nieobecności (art. 108 § 1 KP).
Karę można nałożyć najpóźniej 2 tygodnie od powzięcia wiadomości o naruszeniu i tylko po wysłuchaniu pracownika. Gdy pracownika nie ma w zakładzie, dwutygodniowy termin nie biegnie aż do jego powrotu (art. 109 § 1–3 KP). Która droga jest właściwa? Tabela zestawia trzy możliwe reakcje pracodawcy, a szczegóły kar opisuje wpis o karach porządkowych.
| Reakcja pracodawcy | Kiedy ma sens | Termin |
|---|---|---|
| Kara porządkowa (upomnienie, nagana, kara pieniężna) | pracownik wrócił, nieobecność była krótka albo usprawiedliwienie spóźnione | 2 tygodnie od wiadomości, 3 miesiące od naruszenia |
| Rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia (art. 52) | pracownik nie wraca i nie kontaktuje się albo nieobecność była świadoma i długa | 1 miesiąc od uzyskania wiadomości |
| Wypowiedzenie umowy | termin z art. 52 § 2 minął albo pracodawca woli łagodniejszy tryb | bez terminu zawitego, z okresem wypowiedzenia |
Podsumowanie
Porzucenie pracy nie jest trybem rozwiązania umowy, więc pracownik, który przestał przychodzić, pozostaje zatrudniony, dopóki pracodawca nie złoży mu oświadczenia. Najczęściej będzie to rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia z winy pracownika na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 KP. Oświadczenie wymaga formy pisemnej, konkretnej przyczyny i pouczenia o odwołaniu, a trzeba je złożyć w ciągu miesiąca od uzyskania wiadomości o nieobecności. Przy pracownikach objętych ochroną związkową trzeba dodatkowo zasięgnąć opinii związku, a przy pracownicach w ciąży i osobach na urlopach rodzicielskich uzyskać jego zgodę.
W praktyce porządek działań wygląda tak: odnotuj nieobecność, sprawdź e-ZLA, wyślij wezwanie do usprawiedliwienia, a po jego bezskutecznym upływie przygotuj oświadczenie i wyślij je listem poleconym na ostatni znany adres. Datą rozwiązania umowy jest dzień doręczenia, także fikcyjnego po dwukrotnym awizowaniu. Od tej daty masz 7 dni na wyrejestrowanie pracownika z ZUS i wysłanie mu świadectwa pracy. Wynagrodzenie za dni przepracowane i ekwiwalent za niewykorzystany urlop rozlicz w najbliższym terminie wypłat. Kompletna dokumentacja tych kroków jest najlepszą obroną, jeśli pracownik po kilku tygodniach pojawi się z odwołaniem do sądu pracy.
Najczęściej zadawane pytania
Nie. Kodeks pracy nie przewiduje porzucenia pracy jako trybu zakończenia zatrudnienia, a art. 30 § 1 KP wymienia tylko porozumienie stron, wypowiedzenie, rozwiązanie bez wypowiedzenia i upływ czasu, na który umowę zawarto. Umowa pracownika, który przestał przychodzić, trwa więc do chwili, gdy pracodawca doręczy mu pisemne oświadczenie o jej rozwiązaniu, najczęściej w trybie art. 52 § 1 pkt 1 KP.
Przepisy nie wskazują minimalnej liczby dni. Pracownik ma obowiązek zawiadomić pracodawcę o przyczynie nieobecności najpóźniej w drugim dniu jej trwania, zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia z 15 maja 1996 r. Jeśli tego nie zrobi i nie odpowie na wezwanie do usprawiedliwienia nieobecności, pracodawca może uznać ją za ciężkie naruszenie obowiązków. Sądy oceniają przy tym stopień winy, więc liczy się udokumentowanie prób kontaktu.
Rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia z winy pracownika musi nastąpić w ciągu 1 miesiąca od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie (art. 52 § 2 KP). Sąd Najwyższy w postanowieniu z 15 stycznia 2026 r. (I PSK 10/26) uznał długotrwałą nieobecność za naruszenie ciągłe, przy którym termin biegnie od ostatniego zdarzenia. Bezpieczniej jest jednak złożyć oświadczenie niezwłocznie po bezskutecznym wezwaniu.
Oświadczenie wysyła się listem poleconym na ostatni adres do korespondencji znany z akt osobowych. Jeśli pracownik nie odbierze przesyłki mimo dwukrotnego awizowania, uznaje się ją za doręczoną z upływem okresu awizowania, czyli 14. dnia od pierwszej próby doręczenia. Ten dzień jest datą rozwiązania umowy. Zwróconą kopertę z adnotacjami poczty trzeba zachować w aktach jako dowód doręczenia.
Tak. Art. 171 § 1 Kodeksu pracy przyznaje ekwiwalent za niewykorzystany urlop w każdym przypadku rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy, niezależnie od trybu i od winy pracownika. Pracodawca wypłaca też wynagrodzenie za dni faktycznie przepracowane przed zniknięciem. Za dni nieusprawiedliwionej nieobecności wynagrodzenie się nie należy, bo zgodnie z art. 80 KP przysługuje ono wyłącznie za pracę wykonaną.
Tak. Świadectwo pracy wydaje się w dniu ustania stosunku pracy, a jeśli z przyczyn obiektywnych nie jest to możliwe, pracodawca ma 7 dni na wysłanie go pocztą lub doręczenie w inny sposób (art. 97 § 1 KP). Wydania nie można uzależniać od rozliczenia się pracownika, np. zwrotu sprzętu. Niewydanie świadectwa w terminie jest wykroczeniem zagrożonym grzywną od 1000 do 30 000 zł.
Co do zasady nie. Od 1 czerwca 2025 r. art. 219 ust. 1 pkt 2 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia odbiera prawo do zasiłku osobie, która z własnej winy spowodowała rozwiązanie ostatniego stosunku pracy bez wypowiedzenia. Wyjątek dotyczy sytuacji, gdy ostatnie zatrudnienie nie stanowi podstawy nabycia prawa do zasiłku. Wcześniej taka osoba czekała na zasiłek 180 dni od rejestracji.
Szymon Mojsak
Szymon Mojsak to ekspert automatyzacji procesów biznesowych oraz specjalista ds. HR z wieloletnim doświadczeniem w wdrażaniu zaawansowanych rozwiązań IT w obszarze zarządzania zasobami ludzkimi. Jako współwłaściciel RCPonline, lidera rynku systemów rejestracji czasu pracy, łączy dogłębną wiedzę technologiczną ze zrozumieniem wymogów prawnych oraz specyfiki branży HR. Regularnie tworzy treści i analizy w oparciu o aktualne standardy branżowe, koncentrując się na bezpieczeństwie, skuteczności i transparentności procesów, co przekłada się na realną wartość dla klientów biznesowych.
Ładowanie komentarzy...